Εργατικές ταραχές σε πετρελαιοπηγές του Καζακστάν: κατάσταση έκτακτης ανάγκης, 16-18/12/2011

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το rioter.info

Σύμφωνα με τις αρχές (που δε χαρακτηρίζονται πουθενά στον κόσμο για τη δημιουργική φαντασία τους), μια ομάδα ένοπλων μελών συμμοριών (σύμφωνα με τον γενικό εισαγγελέα Ashkat Daulbaev), πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών (σύμφωνα με την έγκριτη δημοσιογράφο Tatyana Kuzmina) ή χούλιγκαν (σύμφωνα με την εκδοχή της πρεσβείας του Καζακστάν στις ΗΠΑ) παρείσφρυσαν στον κόσμο που ήθελε να συμμετάσχει ειρηνικά στους εορτασμούς για την ανεξαρτησία της χώρας, επιτιθέμενοι σε αστυνομικούς και πολίτες αδιάκριτα…

Από κείνη τη στιγμή κι έπειτα, ακολουθεί ένα μηντιακό μπλακ-άουτ, με κάθε επίσημο μέσο ενημέρωσης να αποκρύπτει κάθε πληροφορία για την εξέλιξη των γεγονότων. Σύμφωνα με μετέπειτα παραδοχές των αρχών, η αστυνομία επενέβη με πραγματικά πυρά, αφήνοντας πίσω τουλάχιστον δέκα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, καθώς “οι χούλιγκανς απειλούσαν ανθρώπινες ζωές και τη δημόσια τάξη”. Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτοπτών σε μπλογκς δε, ο αριθμός των νεκρών πρέπει να ξεπερνά τους 70, ενώ των τραυματιών τους 800, καθώς έχει εξαντληθεί η χωρητικότητα των νοσοκομείων ολόκληρης της περιοχής.

Όποια εκδοχή και να προτιμά κανείς, η πραγματικότητα είναι ότι εδώ κι επτά μήνες διεξάγονται κινητοποιήσεις απ’ τους απολυμένους εργάτες των πετρελαιοπηγών της Ζανάοζεν. Εκατοντάδες απλήρωτων και πλέον απολυμένων εργατών διαδηλώνουν ειρηνικά αντιμέτωποι με ωμή καταστολή, διεκδικώντας αποζημιώσεις απ’ την πετρελαϊκή εταιρία Ozenmuinagaz oil. Παρότι ο αγώνας τους έχει βρεί υποστηρικτές σε μεγάλο μέρος του τοπικού πληθυσμού και συναδέλφους τους στην Ozenmunaigaz oil που βρίσκονται ακόμα στις δουλειές τους, αλλά και στους εργάτες μιας ανταγωνιστικής πετρελαϊκής, που ενώθηκαν μάλιστα στις κινητοποιήσεις διεκδικώντας αυξήσεις και για τους ίδιους, δεν υπήρξε η παραμικρή υποχώρηση είτε απ’ την εργοδοσία ούτε καν οποιαδήποτε διάθεση διαμεσολάβησης από τους επίσημους κρατικούς φορείς, καθώς “λεφτά δεν υπάρχουν” για τους εργάτες.

Βέβαια, λεφτά φαίνεται ότι τελικά βρέθηκαν για την επταήμερη φιέστα για την ανεξαρτησία της χώρας στην κεντρική πλατεία, την πλατεία όπου τους τελευταίους 7 μήνες βρίσκονταν οι σκηνές των απολυμένων εργατών και οι οποίες ξηλώθηκαν φυσικά για να στηθεί το χριστουγεννιάτικο δένδρο και οι σκηνές των χαρμόσυνων εορτασμών. Οι συνδικαλιστές εκπρόσωποι διαψεύδουν ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ τω κινητοποιήσεων και των ταραχών, όμως οι εικόνες των απολυμένων να ισοπεδώνουν το χριστουγεννιάτικο δένδρο και να λαμπαδιάζουν τις σκηνές του δήμου και τα περιπολικά μιλούν από μόνες τους. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν κάποιο αυτοκίνητο (πιθανώς ασφαλίτικο) που γκάζωσε μέσα στους

Στο στόχαστρο των ταραχοποιών βρέθηκαν τρία κτίρια που ισοπεδώθηκαν, τα γραφεία των τοπικών αρχών, η διεύθυνση της Ozenmunaigaz oil και το παρακείμενο ξενοδοχείο Aruana. Κάηκαν επίσης μια κλούβα κι άγνωστος αριθμός περιπολικών της αστυνομίας, ενώ αναφέρεται και η διάρρηξη και κλοπή ενός ΑΤΜ απ’ το πλήθος.

Εκτός απ’ τα επίσημα κανάλια ενημέρωσης, οι αρχές έκοψαν άμεσα την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην πόλη, καθώς και τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας και το διαδίκτυο, ολοκληρώνοντας το μπλακ-άουτ στην πληροφόρηση.

Ο πρόεδρος του Καζακστάν Nursultan Nazarbayev κήρυξε τη χώρα σε 20ήμερη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, επιβάλλοντας απαγόρευση δημοσίων συναθροίσεων στο Ζανάοζεν. Οι αστυνομικές επεμβάσεις έχουν ήδη αφήσει πίσω τους πάνω από 11 νεκρούς, 80 τραυματίες ενώ τουλάχιστον 70 άτομα έχουν -σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία- συλληφθεί. Ας σημειωθεί ότι οι αρχές αρνούνται να παραδώσουν τα σώματα των νεκρών στους δικούς τους.

Το υπουργείο εσωτερικών έχει παρατάξει μονάδες του στρατού και τεθωρακισμένα στην πετρελαιοπαραγωγό περιοχή του Ζανάοζεν, απέναντι σε διαδήλωση μερικών χιλιάδων κατοίκων έξω από τη στρατιωτική βάση της γειτονικής πόλης Ακτάου. Κάτοικοι του Ακτάου εντωμεταξύ πραγματοποίησαν διαδήλωση αλληλεγγύης στους ταραχοποιούς του Ζανάοζεν. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, στρατιωτικά ελικόπτερα περιπολούν πλέον πάνω απ’ τη Ζανάοζεν. Ο στρατός έχει πλέον απωθήσει τους εργάτες απ’ το κέντρο της πόλης, ωστόσο μόλις βραδυάσει, το απόλυτο σκοτάδι -η διακοπή ρεύματος ισχύει ακόμη- στις παρυφές της πόλης ταράσσεται απ’ τα αυτόματα και τις χειροβομβίδες των “ειδικών επιχειρήσεων”, καθώς οι νεαροί εργάτες δε φαίνονται πρόθυμοι να τα παρατήσουν ακόμη. Εξίσου σημαντικό: Οι εργάτες της Ozenmunaigaz oil έχουν παραλύσει όλες τις πετρελαιοπηγές της εταιρίας, καμμιά απ’ τις οποίες δε δουλεύει τώρα, όπως και οι 4.000 εργάτες της Kalamkas που αποχώρησαν από την εργασία τους και κατέβηκαν σε πορεία προς τα γραφεία της διεύθυνσης απαιτώντας την απόσυρση του στρατού από την περιοχή. Οι εργάτες της πετρελαϊκής του Aktau επιχείρησαν επίσης το ίδιο, αλλά όντας λιγότεροι -150 άτομα- περικυκλώθηκαν από αστυνομικούς με σκυλιά και οδηγήθηκαν στο τοπικό τμήμα για προληπτικό σωφρονισμό. Ίδια προβλήματα είχαν και οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στην παλιά πρωτεύουσα Άλμα Άτα και αλλού.

Οι ταραχές έχουν επεκταθεί ακόμη στο γειτονικό χωριό Shepte όπου στάλθηκαν πέντε λεωφορεία των ειδικών δυνάμεων. Οι κάτοικοι έχουν ξηλώσει την τοπική σιδηροδρομική γραμμή, σταμάτησαν δύο επιβατικά τραίνα, τα άδειασαν και τα πυρπόλυσαν. Εκπρόσωποι του ανεξάρτητου συνδικάτου σιδηροδρομικών προσπαθούν να προσεγγίσουν την περιοχή, για να παίξουν έναν διαμεσολαβητικό ρόλο, αν και πλέον οι γέφυρες έχουν γκρεμιστεί, τουλάχιστον κυριολεκτικά.

Άτομα μέσα απ’ τον στρατό και την αστυνομία που βλέπουν με συμπάθεια αυτές τις εργατικές ταραχές, είναι και οι πηγές διαφόρων πληροφοριών που βρίσκουν τον δρόμο τους προς τους εργάτες, όπως για παράδειγμα της αποστολής ενισχύσεων στα ήδη ευρισκόμενα στην περιοχή 7 αεροσκάφη γεμάτα με δυνάμεις των ΜΑΤ, στα οποία έχει δοθεί το ελεύθερο να χρησιμοποιήσουν κάθε βία κατά οποιουδήποτε θεωρούν ότι συνιστά κίνδυνο, ακόμα κι αν είναι έγγυες γυναίκες, ηλικιωμένοι ή παιδιά. Λέγεται ακόμα, από τις ίδιες πηγές, ότι μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες το καθεστώς θα προβεί σε παραδειγματικές εκτελέσεις ορισμένων απ’ τους συλληφθέντες, υπό το πρόσχημα της τρομοκρατικής απειλής. Πάνω απ’ το δυτικό Καζακστάν έχει επιβληθεί απαγόρευση πτήσεων απ’ την ίδια την κυβέρνησή του, ενώ οι λογαριασμοί τουίτερ δημοσιογράφων από τη Ρωσσία και τη Δύση που κατευθύνονταν προς την περιοχή παραμένουν σιωπηλοί απ’ την άφιξή τους εκεί.

Ακολουθούν άλλες τέσσερις μέρες επίσημων εορτασμών, χρονικό διάστημα που θα αποτελέσει και τον πήχυ της ομαλότητας που πρέπει να ξεπεράσουν τώρα οι Καζάκοι προλετάριοι.

Πηγές:

http://ftt.nu/redir.php?q=kazakhstan&url=http://rt.com/news/kazakhstan-riot-violence-army-027/

http://twitter.com/#!/search?q=%23zhanaozen

http://www.socialistworld.net/doc/5495

Φωτογραφίες:

http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-16225779

Η απονομιμοποίηση των αιτημάτων

Η παρούσα έκδοση του άρθρου είναι αναδημοσίευση από εδώ. Μέχρι τη μετάφραση του χρησιμοποιείται η αρχική έκδοση του άρθρου στα αγγλικά.

With demands over the wage and welfare in austerity Greece deemed illegitimate because unaffordable, what shape can struggle take? Demetra Kotouza sees the all out attack on living standards as producing a de facto opposition that can’t be cohered by ideologies of class

By Demetra Kotouza

With austerity escalating in Greece this year, there has been a parallel effort to resist it. Several strikes in key industries such as transport and electricity have taken place, mostly in the public sector, and six general strikes, accompanied by demonstrations of growing size and intensity. The ‘indignants’ direct democracy movement dominated attention in the summer, expressing parliamentary politics’ legitimation crisis. In September, autoreduction practices became more frequent in response to new taxation, while universities and schools were occupied, the former against the new higher education bill and the latter triggered by delays in handing out books1.  In October, a 48-hour general strike, with increased participation from the private sector, and accompanied by the occupation of most of the country’s public services and infrastructure, brought everything to a standstill. Despite what was called by many ‘the mother of all strikes’ and the largest demonstrations in decades, which many thought might topple the government, the parliament passed a bill that essentially invalidates collective bargaining agreements and opens the way for wages to fall below the minimum. This sent the message that a large 48-hour strike is not enough to win a battle, and that worse is still to come.

Merry Crisis and a Happy New Fear

This comes at a time when the struggle around the wage is becoming a matter of survival. Within a  year, wages, even for those previously considered quite well off, have fallen below  subsistence levels, to the point that paying bills, making rent payments and buying basics has become a widespread problem. This, combined with payment stoppages by employers, high unemployment and the decline of the petit bourgeoisie, as small businesses go bust one after another, is making survival the central question today, and the existence of the wage itself the most critical demand. However, it is not only this ruthless and abrupt attack on wages and labour rights, compounded by intensifying police repression, that makes these struggles particularly tough. Current struggles are facing a grim horizon, as the demands they voice are presented as impossible; even if small battles are won, it is unclear how winning the war would be possible when it is no longer fought at the level of a  national economy, but rather in the midst of a global crisis with Greece as one of its epicentres. These battles are confronted with the risk of a default that could send shockwaves through the global financial system and bring about a wider recession and deeper impoverishment. To the extent that a default can indeed be triggered by the government’s inability to implement austerity, these struggles appear to be self-destructive. But even if a default is inevitable, its prospect thwarts any hopes for a long-term victory that would make space for workers to go on the offensive. Facing this situation, it has become difficult to pose even defensive wage demands in a way that is effective and proportionate to capital’s attack. The intense struggles that continue to take place have a feeling of despair, of hitting a wall.

This is not a condition that only characterizes the class struggle in Greece, or even one that suddenly emerged in the current crisis. The global capitalist restructuring, which dismantles the social democratic institutions that guarantee survival for unemployed populations, began long ago. In so many ways it represents a return of the working class to its ‘proper’ condition, to its ‘proper’ entirely dependent relation to capital. Unemployment, both as a constant risk and a potentially long-term condition, as precarity, as integral to the condition of the working class, is becoming ever more prominent today. However, the current stage of crisis and restructuring is not a return to the situation existing prior to the birth of social democracy. The capitalist restructuring that began in the late ’70s – characterised by the drive to reduce the cost of labour power through the development of advanced technology, the global zoning of production, and financialisation, with credit supplementing falling wages (up until 2007) to aid the reproduction of labour power in the western world – was a response to an earlier crisis of overaccumulation. The prospect of a renewed Keynesian ‘deal’, of a realignment of consumption with the wage, to âproductive’ industrial capitalism, and the separation of national economies, is no longer possible because it is precisely what had to be done away with to overcome that crisis. Most importantly, the real subsumption of labour under capital has advanced to a level where there is no longer any possibility of a flight from capital for surplus populations as was the case with, for example, the creation of alternative, non-capitalist communes in the 19 th century and Great Depression-era America. Class struggle is forced to address the capital relation itself, at the same time as capital denies the proletariat’s role as the productive class which, as Theorie Communiste rightly argue, seriously undermines its ability to affirm itself within this antagonism.

This is confounded by the fact that there is no longer a singular, unifying working class experience that would generate a common identity on one side of the class struggle. The global and local zoning of production, and increasing precarisation, has fractured working class communities pushing, in the West, a large section into chronic unemployment and to survival through informal and illegal economies. In the global South, significant populations have been forced to emigrate to the West despite brutal repression.

In this moment of global crisis, this tendency manifests itself with great intensity in the ‘second’ zone of capitalist development and particularly in Greece. When even the demand for work cannot be satisfied at a broader, systemic level, let alone for the capacity of the wage to cover subsistence, even defensive wage demands appear structurally illegitimate whilst also being a matter of survival. The working class is having a hard time affirming itself as life – as labour power that needs to be reproduced – let alone as a productive force, in its relation to both capital and the state that used to
guarantee its survival. The question of ‘lost unity’ also emerges as a central one, as conflicts within struggles intensify.

Fuck May 68, Fight Now

The contradiction between the necessity of the wage demand, and its lost legitimacy reappeared in the ‘indignants’ direct democracy movement. The call for ‘direct democracy now’ rejected, in principle, the address of demands to a denounced political establishment and parliamentary system. It rejected dominant avenues of representation – the political parties and major unions – and put forward a call for self-organisation: âtaking our lives into our own hands’. But, despite this language of autonomy, the movement was also driven by a single demand, namely that the Mid-Term Programme be voted down in parliament2.  This suggests that building a defence within this face-off still takes precedence over any claim that it’s time to self-organise and take over.

‘Burn the parliament’, the crowd shouted, but that did not amount to a rejection of politics. The direct democracy movement was clearly a political one, attempting to create a new politics from below, and even a political program. Operating primarily at the level of political discourse, the ‘direct democratic’ imaginary envisioned a system of inclusive, bottom-up decision making, self-organised resistance and mutual support in neighbourhoods and workplaces. Similar to the ‘indignants’ campaigns in Spain and now the US, it was captivated by the notion that a more ‘decent’ life would be possible, if only the citizens had the political power. In the Greek case, the dominant conviction was that direct democracy alone, as a form of decision making, would be able to make capitalist production commensurate with meeting human needs, or, in its rather more militant version, that the democratic self-management of production would ensure those needs were met. The discourse of self-management, coming mostly from an alternativist anarchist tendency, and the broader conception of ‘alternatives’ – involving much speculation around alternative currencies and the autonomous circulation of agricultural products – sought to provide ideas for surviving the crisis or, less modestly, ways out of capitalism. However, all those ideas, beyond their historical limitations as practices, remain mostly just ideas, with the exception of creating a temporary self-organised enclave in public space. The attempt to develop immediate social relations within it (the rejection of money, a free collective kitchen, free lessons for homeless children) quickly reached the limit of an all encompassing capital relation (the return of money, closure of the kitchen because junkies and homeless ‘took advantage’).

Public political debate, which the direct democracy movement saw as its major strength, was also its limitation. The movement’s dominant citizenist, democratic discourse was intrinsic to its inter-class character, explainable by the austerity measures’ devastating effect on the petit bourgeois. Militants’ attempts to push the discourse of class conflict came up against the principle of the ‘people’s’ unity. In the midst of a relentless attack on the wage, debates around ‘what is to be done’ were muddled, unable to refer to a common class subject, whilst sporadic calls for a long-term general strike and other direct actions remained at the level of discourse. The assembly in Syntagma as well as those in neighbourhoods and towns around the country, mostly resorted to symbolic protests, public statements and expressions of solidarity, boosting or linking up existing struggles. They laboured to initiate actions other than the occupations themselves, which soon reached their own limits.

The imagined unity of national citizens against a failed system of government and decision-making also meant that immigrants were excluded by definition, except in the token action of inviting them to speak and organise events for a single day. Despite the active expulsion of extreme fascists from the Syntagma square occupation, the movement’s citizenism was aligned with a growing nationalist anti-imperialist tendency, a response to the erosion of Greece’s national sovereignty under the control  of the Troika3. ‘This provided the natural environment for a nationalist campaign against the Memorandum, the ‘300 Greeks’, to set up shop, and for autonomous nationalists – who were in many respects unidentifiable so long as they kept quiet – to take part in the movement4.

Ridden with contradictions, the direct democracy movement experienced a fleeting moment of victory during the general strike of 15 June. That was a high point of struggle for the wider oppositional movement, with the PM almost resigning. The police repression and extensive anti-police clashes and rioting that took place during the strike, however, brought up renewed conflict within the Syntagma assembly, when the majority of its constituents rejected a motion that condemned ‘violence in all its forms’. This moment was a major turning point that brought to a head the ongoing debate around proletarian violence. The direct democracy movement’s relative tolerance of intense clashes with the police is not so much indicative of an anarchist influence, as of a wider tendency towards the use of such practices. Although these practices have been associated with anarchists, a growing number of their participants are lower-class, precariously employed or unemployed youths – though the age range is broadening – who are more or less unrelated to the anarchist milieu. They accounted for a significant subsection within the direct democracy movement, to the extent that much of the assembly audience responded to conspiracy theories about ‘violent agent provocateurs’ by saying that ‘the rioters are us’. After the defeat of 29 June, when the Mid-Term Austerity Programme was finally passed in parliament, rioting, as well as police repression of the demonstration, became exceptionally fierce, driving even more of those who had previously favoured  ‘peaceful protest’ to change their minds. However this shift could not translate into practice at that stage. With the direct democracy movement weakened by its defeat, its internal contradictions combined with zero tolerance policing, a new round of struggles was anticipated.

Rob me

The voting through of the Mid-Term Austerity Programme was followed by August’s fast tracked vote on the new higher education bill that limits degrees to three years, flexibilises work contracts and rationalises university management, making further steps towards a business model for higher education. Importantly, it also abolishes ‘university asylum’ – the law that designates university grounds as off-limits to police – which has played an important practical role in social struggles since its institution after the fall of the junta in 1974. When students responded with occupations around the country after the start of the academic year, it already seemed too late. The peak of their engagement was in September, suggesting that the long occupations of 2006-7 may not be repeated this time.

Autumn also brought the rapid and ruthless slashing of indirect and direct wages in both the public and private sectors via cuts and emergency taxes. In response, auto-reduction practices spread more widely, having started a year ago in a more limited scale with the ‘I Don’t Pay’ movement under the auspices of the leftist ANTARSYA party. The Public Electricity Company union refused to implement new taxation via electricity bills, bills were collectively burned outside tax offices, and there was a widespread tacit agreement that certain taxes would simply not be paid. The discussion around these actions again had, by its nature, an interclass, citizenist and legalistic character. Nevertheless, the fact that these were less symbolic political acts forming a response to governmental policy, but primarily acts of survival, as a large section of the population is unable to pay these taxes, links these campaigns directly to the crisis of the wage relation. With little room left for workers’ struggles to develop around wage demands, these practices have temporarily claimed back a tiny fraction of the indirect wage, displacing the conflict outside the workplace.

‘We Will Eat the Bourgeoisie’, slogan written outside the luxurious hotel Grande Bretagne in Parliament Square, Athens, 2009.

The sense of despair in relation to winning demands, however, does not signal the end of wage struggles. When the government announced the impending abolition of the minimum wage and of collective contracts, as well as mass layoffs in the public sector, two general strikes were announced by the major unions in October. That provided a basis for rank and file organising in workplaces to push for participation in the strike and for occupations in the public sector, especially in cases where they were met with resistance by management or by sectoral unions. Interestingly, although the entire public sector ceased to function for over a week due to mass occupations, these actions received public support, expressed in episodes such as residents blocking the way of strike-breaking private refuse collection vehicles – so much so that their drivers eventually went on strike themselves. The massive scale of the general strike of 19-20 October, and the emergence of rank and file organising at this juncture, does suggest that the struggle around the wage is what is driving social mobilisation in Greece right now. The staying power of rank and file organising, in spite of the general strike’s inability to achieve its aims, is something to pay attention to. If their struggle escalates to the point that it challenges the official unions, but strikes and occupations are still not enough to win the fight to keep wages at a liveable level, what type of practices might workers resort to?

The impasse of demands, the lack of prospects for even basic subsistence in a future of poverty level wages and high unemployment, combined with extreme police repression, does seem to coincide with increasingly forceful clashes at demonstrations, both against the police and between demonstrators. The multiplication of direct attacks on the police, private and public property, as well as attacks on exchange and the obstacles to reproduction through looting – the latter fairly limited compared to recent riots in the UK and to those in Greece of December 2008 – signal that for many there are now zero stakes in social relations. Sustained attacks on the police are not ‘missing the target’. They are in essence attacks on the enforced reproduction of social relations as they are imposed today. The fact that riots take place during national strikes suggests that they are a direct reaction to the contradiction faced by struggles around the wage. They occur at the level of reproduction because this is exactly where the tendency of the wage to disappear is experienced.

The serious clashes during the general strike of 20 October in front of the parliament, between the Communist Party union cadre (PAME) and demonstrators who had clashed with police the day before, are indicative of this tendency. On the second day of the most dynamic national strike and the most intense and populous demonstration in decades, the Communist Party played its traditional role of striving to lead workers’ struggles while keeping them under control by encircling and protecting the parliament and its Mps, effectively replacing the role of the police. Other demonstrators attacked them as if they were the police, sparking a fierce street battle. This was not just a conflict about political tactics, however. As the Agents of Chaos have pointed out in a recent text, this was not a conflict between anarchism and Stalinist communism, as is often claimed5. It is a fundamental conflict between proletarian practices produced by the current cycle of struggles: on one side, the persistent attempt to affirm productive labour, to win demands within the capital relation, even the dream of ‘taking over the means of production’; on the other, destructive practices without demands by living labour that can no longer affirm itself within the capital relation – a relation that no longer provides for its reproduction as labour power.

The current struggles in Greece contain within them the central contradiction continually produced in our time: the working class experiencing the limits of its struggle, which are its own intrinsic condition as living labour and the relations that constitute it as such. These struggles continue, despite the risk of a self-destructive outcome, namely a (disorderly) default. The threat of the destruction of capital, and with that the unavailability of work, does not stop struggles. This suggests that they could escalate in ways that break with the ‘reasonable options’ presented to them. Meanwhile, attacks on structures of social control, property and exchange, riots without demands and the inevitable conflicts they generate inside the struggles themselves, seem likely to intensify. It is the multiplication of these sorts of conflict, and not the triumph of productive labour and working class unity, that will shape the struggles to come.

Demetra Kotouza is a contributing editor to Mute

This text was written while being at a physical distance from events. Many thanks to friends involved in the journal Blaumachen for providing invaluable information, ideas and feedback.

Footnotes


1 ‘Autoreduction’ is the act by which consumers, in the area of consumption, and workers, in the area of production, take it upon themselves to reduce the price of public services, housing, electricity, taxation; or in the factory, the rate of productivity.

2 The Mid-Term Programme outlined cuts to services, wages, pensions and (what little remained of) benefits, and public sector layoffs, along with a long list of privatisations – the first step towards the total sell-off demanded by the ‘Troika’. An interesting ‘innovation’ was that workers and pensioners were to be charged an extra ‘solidarity tax’ to pay for the one-year benefit given to the increasing numbers of the unemployed. Furthermore, it forecast that even after all these measures had been taken, by 2015 Greece’s external debt would only have been reduced by a tiny fraction.

3 The ‘Troika’ is a slang term for the three institutions which have the most power over Greece’s financial future – or at least that future as it is defined within the European Union: the European Commission (EC), the International Monetary Fund (IMF), and the European Central Bank (ECB).

4 The emergence of autonomous nationalism and of frequent violent attacks on migrants by mostly working class far-right groups again occurs in the context of the fragmentation of the working class. Migrants are seen as the reason for the failure of wage demands, and in an attempt to regain bargaining power, a section of the working class that has lost hope in the demand for ‘jobs for Greek workers’, takes direct action to terrorise them out of the country, disregarding the laws of a sold-out government that is perceived as âbetraying’ its citizens. However, the inability to unify as ‘Greek workers’ means that this tendency is very marginal despite its growth.

5 Agents of Chaos, ’Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά’ [’Without You, Not a Single Cog Turns…’], October 2011, http://libcom.org/library/without-you-not-single-cog-turns… . (ΣτΜ: στα ελληνικά το άρθρο ΄Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά΄ υπάρχει αναδημοσιευμένο εδώ)

Δεκέμβρης 2008: Η εξέγερση που ήρθε από το μέλλον

Ο Δεκέμβρης 2008 δεν έγραψε απλώς ιστορία. Έδειξε και δείχνει το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης, του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού
Του Γιάννη Μηλιού

συγγραφέας, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

Η εξέγερση της ελληνικής νεολαίας και μεγάλης μερίδας των εργαζομένων και ανέργων υπήρξε το ηχηρό «φτάνει πια!» στην κτηνωδία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, την εργοδοτική ασυδοσία και την κρατική τρομοκρατία που χαρακτήριζαν την ελληνική κοινωνία για τουλάχιστον δύο δεκαετίας, και που τελικά «ολοκληρώνονται» σήμερα με τα «Μνημόνια» και τη συγκυβέρνηση από όλες σχεδόν τις καθεστωτικές δυνάμεις, ανεξαρτήτως λαϊκής εντολής.

Ο «αόρατος εχθρός» ήρθε ξαφνικά στην επιφάνεια, σε μια στιγμή που οι διαχειριστές της αθλιότητας των πολλών και της «ανάπτυξης» των λίγων, πίστευαν ότι είχαν εξασφαλίσει τη «συναίνεση των κοινωνικών εταίρων».

Ο πρώτος «στόχος» της εξέγερσης ήταν φυσικά η διογκούμενη κρατική βία. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο 2003-2007 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και η Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου καταδίκασαν την Ελλάδα εννέα φορές για κακομεταχείριση και παράνομη χρήση όπλων από αστυνομικούς. Κατά την ίδια περίοδο ερευνήθηκαν πειθαρχικά 238 καταγγελίες κατά αστυνομικών και αποτάχθηκε μόνο ένας, ενώ υπήρξαν μόνο 2 πρωτόδικες καταδίκες. Από 99 περιπτώσεις χρήσης όπλων από αστυνομικούς 12 άτομα σκοτώθηκαν και άλλα 27 τραυματίστηκαν.

Οι εξεγερμένοι προχώρησαν βέβαια πολύ πέρα από την καταγγελία της κρατικής βίας και τις επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα. Η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή συνδέθηκε άμεσα με την αλαζονεία του κεφαλαίου. Οι επιθέσεις στις τράπεζες, που συμπυκνώνουν την κυριαρχία του χρήματος πάνω στις ανάγκες των ανθρώπων, υπήρξαν λυσσαλέες. Την ώρα που το κράτος παρακαλούσε για φιλειρηνικές και συμβολικές διαμαρτυρίες, οι εξεγερμένοι έψαχναν σε ποια δημόσια κτίρια της γειτονιάς τους θα έκαναν κατάληψη ή επίθεση. Με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να δηλώσουν πως ο εχθρός είναι παντού.

Ο Δεκέμβρης έφερε στην επιφάνεια την κρίση αναπαραγωγής της καπιταλιστικής σχέσης. Η σύνθεση των εξεγερμένων και οι πρακτικές τους ήταν δείκτες του αδιεξόδου της καπιταλιστικής κοινωνίας. Οι εξεγερμένοι είναι οι προλετάριοι των οποίων το μέλλον είναι μονίμως επισφαλές. Η κατάστασή τους δεν είναι παρά το «no future», που απειλεί πλέον ολόκληρη την εργατική τάξη, αλλά ακόμα και μερίδες των μεσαίων στρωμάτων, και επομένως απειλεί ταυτόχρονα και την ίδια την κεφαλαιακή σχέση, την αναπαραγωγή του συστήματος. Η γενικευμένη συνθήκη που επικρατεί στην εργασία είναι η επισφάλεια.

Ως εκδήλωση της κρίσης αναπαραγωγής της (καπιταλιστικής) κοινωνίας, ο Δεκέμβρης έδειξε όμως και τα όρια μιας εξέγερσης που δεν μετατρέπεται σε διαδικασία μετασχηματισμού και κατάργησης των κυρίαρχων κοινωνικών δομών. Οι βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία δεν είναι από μόνες τους επαναστατικές, όπως εξάλλου καμία άλλη δραστηριότητα από μόνη της δεν είναι επαναστατική.

Ο Δεκέμβρης 2008 άφησε μια σημαντική παρακαταθήκη: Την ανάγκη για αναζήτηση ενός οράματος ζωής έξω από (και σε ρήξη με) την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με τον τρόπο αυτό προβάλλει ως άμεση αναγκαιότητα η αποσύνδεση των αναγκών από το κέρδος και την «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή η υπεράσπιση της οργάνωσης των κοινωνιών με γνώμονα την ελευθερία ικανοποίησης των αναγκών και όχι με βάση τον ψυχαναγκασμό της αξιοποίησης των κεφαλαίων.

Αναδημοσίευση από Έθνος

Συνάντηση ηγετών ΕΕ – Η νέα περίοδος της κρίσης – Ύφεση ερχόμαστε

Σήμερα ολοκληρώθηκε η διήμερη συνάντηση των ηγετών της ευρωπαϊκής πολιτικο-οικονομικής σφαίρας. Μέρκελ, Σαρκοζύ και Κάμερον έκατσαν για δύο ημέρες με στόχο άλλη μια φορά να δώσουν μια “αποφασιστική” λύση στο πρόβλημα γύρω από την ευρωζώνη που πλέον έχει οδηγήσει και σε κρίση τραπεζών, οι οποίες απαιτούν επανακεφαλαιοποίηση.

Εδώ η κατάσταση αρχίζει και γίνεται περίπλοκη. Αν και ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος, αν και η κρίση του κεφαλαίου είναι παγκόσμια, έχουν αρχίσει τα ζητήματα εθνικών πολιτικών να δημιουργούν πρόβλημα στις ροές κεφαλαίου, δηλ. στις ροές χρήματος στις διεθνείς οδούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος που είναι η μηχανή του σύγχρονου καπιταλισμού.

Ξεκινώντας από την Αγγλία και τον Κάμερον, η κυβέρνηση του στηρίζεται στο κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών, ένα κόμμα που τάσσεται υπέρ της Ε.Ε. Όποια στάση και να τηρούσε ο Κάμερον στη διήμερη συνάντηση θα έχανε. Είτε πήγαινε για μια συμφωνία σε σχέση με τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (ο Κάμερον χοντρικά ενδιαφέρεται για τη ροή χρήματος μέσω του Σίτυ του Λονδίνου που αποτελεί τη Γουόλ Στρητ της Ευρώπης, το πρόσωπο των αγορών για την ευρωπαϊκή περιφέρεια) είτε όχι.

Αν και η υπόλοιπη Ευρώπη (δηλ. η Μέρκελ και ο Σαρκοζύ) έχουν να κερδίσουν από μια τέτοια συμφωνία, οι αγορές δεν φαίνονται να δείχνουν ευχαριστημένες.

Τελικά το νησί της Θάτσερ έπαιξε όλα τα χαρτιά του – μέσω του Κάμερον, δεν μιλάμε εδώ για τους ψηφοφόρους, αυτοί πεινάνε σιγά σιγά – και ουσιαστικά εκδιώχθηκε από τις αποφάσεις στην ΕΕ. Τελικά Σαρκοζύ και Μέρκελ κατέληξαν σε μια νέα συμφωνία με 17+6 χώρες-μέλη σε μια ευρωζώνη δύο ταχυτήτων.

Ουσιαστικά το διήμερο αυτό καλωσορίζει το νέο έτος 2012 ως έτος μιας ύφεσης που κανείς δεν ξέρει πόσο βαθιά θα είναι και πόσο θα κρατήσει (ως φάση της συνολικής κρίσης). Μια δεκαετία υφέσεων και μέτρων λιτότητας τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική γειτονιά συνοδευόμενο από την εμφάνιση των μαζών στους δρόμους και στις πλατείες είναι το περιβάλλον όπου φαίνεται ότι λαμβάνονται οι αποφάσεις πλέον στους διαδρόμους των συναντήσεων. Η αναμέτρηση ουσιαστικά δεν έχει ξεκινήσει, αλλά έχει αναγγελθεί.

Οι δύσκολες αυτές στιγμές αποτυπώνονται στα πρόσωπα των ηγετών της διήμερης συνάντησης κορυφής στις 08 και 09 Δεκεμβρίου του 2011.

Απολαύστε εδώ.

Το ρεπορτάζ από το τελευταίο διήμερο εδώ.

Άρης Λέονας

Σημάδια νέας κρίσης τραπεζών στην Ε.Ε (πέρα από την κρίση χρέους);

Τα σημάδια από την πρώτη ημέρα της συνάντησης ηγετών για το μέλλον της ευρωζώνης και την περιβόητη “σωτηρία” του Ευρώ δείχνουν ότι είμαστε σχεδόν στη γέννηση μιας νέας κρίσης τραπεζών πέρα από την κρίση χρέους όπως αυτή εξελίσσεται τα τελευταία δύο χρόνια. Από τι δείχνουν οι αγορές (τελικά δεν είναι τόσο απόκρυφες όσο νομίζαμε αρχικά, κάτι προσπαθούν κι αυτές να μας πουν) το πρόβλημα των ηγετών της Ε.Ε. σήμερα δεν είναι κατ’ αρχάς η δημοσιονομική ένωση. Αυτή ετοιμάζεται, αφού πρώτα εξασφαλίσθηκε η προσωρινή στεγανοποίηση Ελλάδας και κατόπιν Ιταλίας. Το πρόβλημα τους τώρα είναι τί θα κάνουν με το χρέος στην Ευρωζώνη. Η σημερινή στάση του τραπεζικού συστήματος δείχνει ότι οι τράπεζες βρίσκονται σε οριακό σημείο που δεν επιτρέπει άλλο παιχνίδια των πολιτικών στις χώρες της Ε.Ε. Το σχέδιο πρέπει να προχωρήσει (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει για τα εισοδήματα, την ανεργία, την ύφεση κ.ο.κ.).

Οι τράπεζες ουσιαστικά ανασυντάχθηκαν ως μπλοκ με στόχο την επανακεφαλαιοποίηση τους. Επανακεφαλαιοποίηση σημαίνει ότι “κάποιος πρέπει να πληρώσει”.

Ακολουθεί σύντομη μετάφραση των βασικών στιγμών της σημερινής σχέσης αγορών-ηγετών Ε.Ε και της ΕΚΤ.

Ο νέος πρόεδρος της ΕΚΤ αποκλείει την αγορά κυβερνητικών ομολόγων.

Στη συνέχεια μειώνει τα επιτόκια στο 1 % (ιστορικό χαμηλό)

Η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών ανακοίνωσε ότι απαιτούνται στο σύνολο 114 δις Ευρώ.

Οι ρυθμιστές ανά χώρα-μέλος του τραπεζικού συστήματος έδωσαν τα ακόλουθα στοιχεία (σε παρένθεση οι προηγούμενες εκτιμήσεις!)

Γερμανία: €13.1δις (€5.2 δις)

Βέλγιο: €6.3 δις (€4.1 δις)
Ελλάδα: €30 δις (€30 δις)
Ισπανία: €26.2 δις (€26.1δις)
Ιταλία: €15.4 δις (€14.8 δις)
Πορτογαλία: €7 δις (€7.8 δις)
Γαλλία: €7.3 δις (€8.8 δις)
Αυστρία: €3.9 δις (€2.9 δις)

Από τη Γουόλ Στρητ, την ίδια ώρα οι αγορές σημείωσαν σημαντική πτώση αν και ξεκίνησαν σε καλά επίπεδα μετά τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ για τη σημαντική μείωση των αιτήσεων για επίδομα ανεργίας που έφτασαν στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων μηνών (Ο Ομπάμα φαίνεται να συγκρατεί οριακά το κύμα ανεργίας προσωρινά τουλάχιστον).

Επειδή όμως η Ευρώπη παραμένει στο κέντρο του ενδιαφέροντος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι αγορές άρχισαν να πέφτουν μετά τις ανακοινώσεις του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι που φάνηκαν ότι αποφεύγεται κάποια “δραστική” λύση στο ζήτημα του χρέους στη ζώνη του Ευρώ. Όλοι οι σημαντικοί δείκτες των ΗΠΑ έπεσαν.Η σύγκρουση μεταξύ Αγγλίας, Γερμανίας, Γαλλίας και τραπεζών και ΗΠΑ ξαναβάζει την κρίση σε νέα φάση. Κάθε φάση που έρχεται διαρκεί όλο και λιγότερο σε χρόνο ενώ η ύφεση που την ακολουθεί επεκτείνεται.

Η συνέχεια επί της οθόνης σας, αύριο.

Άρης Λέονας

Άρθρο που παρουσιάζει κάπως το σημερινό κλίμα εδώ.